Ze leek op voorhand de beste en was dat ook. Maar na Marianne Vos, opnieuw de wereldkampioene cyclocross bij de vrouwen, hebben we Daphny van den Brand. Onze grondlegster van het vrouwenveldrijden heeft in Koksijde, op haar laatste WK, beslag weten te leggen op het zilver. Na de Europese titel en de wereldbeker wederom een hoofdprijs!

AA Drink-directeur Cees Pille was een tevreden man. En apetrots, ja, dat was hij ook, op de kleine Daphny van den Brand. Die was er gewoon weer in geslaagd in het crossgekke Koksijde, waar zich meer dan 60.000 veldritfans hadden verzameld voor de wereldkampioenschappen, een podiumplek te bemachtigen. Na de ongenaakbare Marianne Vos bleek Daphny gewoon de beste veldrijdster van de wereld. “Het is toch een prachtig afscheidsjaar wat ze ervan maakt”, merkte Pille terecht op. “Dit zilver blinkt als echt goud. Ik vind het geweldig!”

De zilveren plak – de zevende medaille tijdens een WK bij de elite vrouwen - was ook echt het hoogst haalbare. Want Daphny, zo onthulde ze kort na afloop van de race, had zich allesbehalve in topvorm gevoeld. Hoewel ze goed overweg kan op een zware zandomloop als die van Koksijde, duurde het te lang voordat ze het juiste ritme had kunnen vinden. In haar haast al in de openingsronde een slag te slaan en voorsprong te pakken op veel concurrenten, vergaloppeerde ze zich. Het hoge tempo brak haar op, en nadat Vos al halverwege de eerste ronde iedereen op afstand had gereden, zat Daphny rondenlang in haar eentje te ploeteren.  

“Daarom was ik blij dat na verloop van tijd Sanne van Paassen en Sanne Cant aansloten”, vertelde ze. “Het bracht even de rust die ik nodig had om te recupereren en m’n aandacht wat meer op het technisch rijden te richten. Ik was er niet zo bang voor dat de anderen me nog zouden verrassen. Zelfs toen Sanne Cant me vlak voor we het laatste rechte eind naar de finish zouden opdraaien, nog inhaalde, raakte ik niet in paniek. Ik kon me zo mooi in de luwte achter haar voorbereiden op het spurtje”, aldus Daphny, bij wie gelijk na de ontknoping de tranen in de ogen opwelden. Het einde van een lange, zeer succesrijke carrière is nabij, zo realiseerde ze zich plotseling. “En daar word je dan best emotioneel van.”

“Ik heb prachtige jaren achter de rug. Dankzij mijn vele titels hebben Johan, m’n man, en ik een leuk bedrijf (in clinics, red.) kunnen opbouwen. Dat gaan we hopelijk straks nog verder gestalte geven. Nog zes crossen, dan is het helemaal voorbij. Het is schitterend geweest.”

De uitslag van de vrouwen